14-05-08

De Witte Rozenstruik

 

Op hagelwitte sokjes, loopt ze door de tuin
Haar blonde haren gevlochten, haar ogen reeënbruin
Ze laat de wind haar gezicht strelen, zacht als satijn
Ze zou zo graag een vogel aan de Hemel zijn
Op de schommel huilt ze tot haar gezicht niet meer drogen wil
Ze zingt zachtjes mee met de wind, maar in haar hart is het stil
In haar klamme handen houdt ze een roos, wit als sneeuw
Ze zwijgt, maar in haar hoofd hoort ze nog het geschreeuw
Van haar moeder, met lippen rood als bloed
Terwijl ze haar vader kuste, met tranen, bitterzoet
Het gegil van machteloze stemmen in haar gedachten
Doet haar nog steeds verstarren in koude nachten
Ze weet nog als gisteren, hoe haar moeder aan haar vader sleurde
Terwijl haar hysterische tranen rood kleurden
En ze verbleekte en gillend het mes liet vallen op de grond
Ze sloeg haar bebloede handen voor haar mond
En huilde toen ze haar dochter bij de witte rozenstruik zag,
Die alles had gezien, wat er was gebeurd die dag…

14:47 Gepost door Melissa in Wit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: wit, rozen, struik |  Facebook |